Wspomnienie Pana

 
 

Wspomnienie Pana

Rozpoczynając przygotowanie darów liturgicznych na Proskomidii, prezbiter trzymając prosforę, z której zostanie wycięty Chleb Eucharystyczny – Agniec, wypowiada słowa: „Na pamiątkę Pana i Boga, i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa”. W ten sposób kapłan spełnia przykazanie Chrystusa, który mówił: „to czyńcie na moją pamiątkę”. Słowa wypowiadane przez prezbitera, odnoszą się nie tylko do czynności sprawowanych nad ofiarowanym chlebem, lecz odnoszą się do całej Boskiej Liturgii. Wspominaniem Zbawiciela kapłan nie tylko rozpoczyna, lecz również kończy to nabożeństwo, albowiem słowa Pana „to czyńcie na moją pamiątkę” zostały przez Niego wypowiedziane po zakończeniu misterium eucharystycznego.

Czymże jest to wspomnienie? W jaki sposób wspominamy Boga w czasie Liturgii? Które dzieła, przez Niego dokonane, jaki etap Jego życia, zostaje przez nas przywołany w czasie nabożeństwa? Innymi słowami, cóż winniśmy wspominać, z tego co jest związane z Chrystusem i Jego życiem? Czy to, iż wstał z martwych, przywrócił wzrok niewidomemu, uciszył burzę, nakarmił tysiące kilkoma chlebami i przez to wszystko pokazał, iż jest Bogiem Wszechmogącym? Bez wątpienia. Powinniśmy jednakże pamiętać i o tych wydarzeniach z Jego życia, które wydają się ukazywać jedynie Jego słabość. Jego ukrzyżowanie męki, śmierć – to są wydarzenia, które Chrystus chce abyśmy wspominali. Skąd o tym wiemy? Ze słów Apostoła Pawła, który w pełni zrozumiał cel zbawczej ofiary Chrystusa.

Dlatego, kiedy apostoł Paweł pisał do Koryntian o wielkiej tajemnicy Eucharystii, po wspomnieniu słów Pana „to czyńcie na moją pamiątkę”, dodaje „Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie”. Sam Zbawiciel, w czasie ustanowienia Sakramentu Eucharystii, położył wielki nacisk na istotę wspominania Boga. Gdy Chrystus wypowiada słowa: „To jest Ciało moje”, „To jest Krew moja”, nie odnosił się do czynionych przez Siebie cudów, głosząc „Ja powstałem z martwych”, „Ja uzdrowiłem trędowatych”, lecz skupiając się jedynie na swojej męce i śmierci mówił: „które a was jest łamane”, „która za was i za wielu jest wylewana na odpuszczenie grzechów”.

Dlaczego Chrystus nie przypomina nam o Swoich cudach, przywołując jedynie Swoje cierpienie? Czyni tak, ponieważ te ostatnie są znacznie ważniejsze od pierwszych. To cierpienie Chrystusa, Jego męki, stanowią przyczynę naszego zbawienia, bez nich ludzkość nie mogłaby zostać odkupiona. Jest to ukazanie istoty jego objawienia, tak by ludzie mogli wierzyć w Jezusa – prawdziwego Zbawiciela.

Komentarz Boskiej Liturgii św. Jana Chryzostoma” św. Mikołaj Kabasilas

Dodaj komentarz

Your email address will not be published.