“Weźmy sobie do serca kwestię zbawienia naszej duszy” – Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

a

Weźmy sobie do serca kwestię zbawienia naszej duszy

Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

  • Abba, w żywocie starca Hadżi Georgiosa piszecie: „Zainteresowanie zbawieniem duszy korzy ciało i unicestwia namiętności”. Ja nie mam tego zainteresowania…

  • Ponieważ twój umysł i serce nie są tym pochłonięte. Umysł i serce powinny być stale skupione na tym, jak dotrzeć do statecznego celu, którym jest Królestwo Niebieskie. Kiedy serce boleje nad zbawieniem duszy, to i umysł też idzie tam, gdzie jest ból serca. Istota reczy jest w bólu. Kiedy coś cię boli, nie chcesz ani jeść, ani spać. Ten w kim jest dobre zatroskanie, wszystko bierze przed sobie do serca. Zdaje się, że nie postawiłaś jeszcze przed sobą Nieba jako celu, twój cel – to ziemia. Jeszcze nie wzięłaś sobie do serca problemu zbawienia twojej duszy. Ale jeżeli nie weźmie się tego problemu do serca, na co można liczyć?

    Zbawienie własnej duszy nie może nam być obojętne. Powinniśmy stale myśleć o tym, jak się zbawić. Jeśli nie będziemy o tym myśleć, to pozostaniemy przywiązani do spraw ziemskich i stale będziemy pozostawać w stanie zastoju. Jeżeli ni będziemy zapominać, że naszym celem na tej ziemi jest osiągnięcie Królestwa Bożego, wtedy wstąpi w nas dobry niepokój. Ten niepokój wcześniej czy później przeniesie naszą duszę w obszar duchowości, gdzie znajdzie w obfitości tlen, odżyje i wzniesie się wysoko.

    Bóg obdarzył człowieka rozumem nie po to, żeby stale myślał o tym, jak wynaleźć najszybszy sposób przemieszczania się z jednego punktu kuli ziemskiej do drugiego, ale po to, żeby przede wszystkim myślał o najważniejszym: jak osiągnąć ostateczny cel – przyjść do Boga, dotrzeć do prawdziwej krainy, Raju.

Namiętności i cnoty chrześcijańskie. Tom V” Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

Dodaj komentarz

Your email address will not be published.