Ludzie miłujący honor – Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

b

Ludzie miłujący honor

Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

  • Abba, co to jest umiłowani honoru?

  • A co napisano w słowniku? Takiego pojęcia, jak „umiłowanie honoru” nie ma w żadnym innym języku. Choć Grecy mają pewne wady, ale dostali od Boga dwa dary: umiłowanie honoru i odwagę, na wszystko patrzą wesoło.

    Posłuchaj co jest napisane w moim słowniku. Umiłowanie honoru – to kwintesencja dobroci, umiłowanie wszelkiej wdzięczności i szlachetna miłość, pełna dobroci i pokory. To czysta miłość pokornego człowieka, który zupełnie nie szuka swojego w tym co robi. Jego serce pełne jest duchowej subtelności, wrażliwości i wdzięczności dla Boga i Bożego obrazu – człowieka.

    Ludzie miłujący honor tają wewnętrznie z wdzięczności dla Boga, którą zawsze wrażają duchowo jak Boże dzieci. Ponieważ przebywają w Niebie w obszarze chwały, przyjmują z radością także próby. Wysławiają za nie Boga tak samo, jak za dobrodziejstwa i stale otrzymują Boże błogosławieństwa.

    Ludzie miłujący honor – to szlachetne dusze. Głęboko przeżywające najmniejsze dobro, jakie wyświadczają im inni ludzie i starają się za nie odpłacać, ale cokolwiek zrobią, czują, że to za mało. Nigdy nie zapominają wyświadczonego im dobra.

  • Abba, czy ten, kto naprawdę kocha swego dobroczyńcę, pokazuje tym, że jest w nim umiłowanie honoru?

  • Ten, kto kocha tylko swego dobroczyńcę, niczego nie dokonuje. Ale, niestety, dziś nawet tego nie ma, rzadko można spotkać wdzięcznego człowieka. Jakie umiłowanie honoru było u ludzi dawniej! Moi rodzice opowiadali mi, że powinien austriacki przedsiębiorca, który mieszkał w Adanie, uratował mego ojca przed Turkami. Potem zbankrutował i uważał, że pozostanie nadal w Adanie jest dla niego poniżające, ale do Austrii też nich chciał wracać. Wtedy mój ojciec, który nigdy nie zapomniał, że ten człowiek uratował mu życie, przyją go do swego domu w Farasach i zapewnił mu spokojną starość.

  • Czy umiłowanie honoru ma granice?

  • Nie nie ma granic. To stały, wielki brak rozsądku… Duchowy brak rozsądku!

  • Abba czy umiłowanie honoru wymaga rozwagi duchowej?

  • W umiłowaniu honoru jest i rozwaga i wrażliwość, i szlachetność… Jest w nim wszystko… Człowiek miłujący honor nie jest naiwny, może zostać poniżony, ale mieszka w nim Chrystus, ponieważ największe poniżenie ze wszystkich zniósł Chrystus.

    Namiętności i cnoty chrześcijańskie. Tom V” Święty Starzec Paisjusz Hagioryta

dsc_3762

Dodaj komentarz