O zwierzchnictwie papieża

elimage1

O zwierzchnictwie papieża

P: Czy słuszne jest twierdzenie papistów, jakoby papież rzymski był głową całego Kościoła i namiestnikiem Boga na ziemi?

O: Nie, jest to słuszne. Głową Kościoła ustanowił Bóg Samego Pana naszego Jezusa Chrystusa, jak o tym pisze św, Ap. Paweł: „Wszystko też Mu położył pod stopy, a Jego samego (postawił) ponad wszystkim stworzeniem i ustanowił Głową Kościoła, który jest Jego Ciałem” (Ef. 1,22-23).

P: Ale czy Pan nasz Jezus Chrystus nie ustanowił na Swoje miejsce głową Kościoła na ziemi kogoś z Apostołów?

O: Nie, nie ustanowił. Pan zakazał nawet apostołom rozważań o kierownictwie i starszeństwie, mówiąc:

  • Wiecie, że ci, których uważa się za władców, panują nad narodami, a ich wielmoże dają narodom odczuć swoją władzę. U was tak nie będzie. Lecz kto chciałby być wielkim wśród was, niech wszystkim usługuje. (Mk. 10, 42-44).

P: Dlaczego więc papiści twierdzą, że Pan ustanowił głową Kościoła i namaszczeniem Boga na ziemi św. apostoła Piotra?

O: Papiści popełniają błąd wskutek nieprawidłowego pojmowania słów Zbawiciela wypowiedzianych do Apostoła Piotra: „Ty jesteś opoką i na tej opoce zbuduję Mój Kościół, a bramy piekielne nie zwyciężą go”. (Mt 16,18-19)

P: Co oznaczają słowa na tej opoce ?

O: Święty Jan Złotousty, komentując Ewangelię św. Mateusza, mówi w pięć-dziesiątej trzeciej homilii: „Na tej opoce zbuduję Mój Kościół”, tzn. na wyznaniu wiary. A na czym polegało wyznanie Apostoła? Oto ono: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego” (Mt 16,16). Błogosławiony Augustyn pisze w drugim traktacie o Pierwszym liście Jana: „Co oznaczają słowa: <<na tej opoce zbuduję Mój Kościół?>> Oznaczają one: na tej wierze, na słowach: <<Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego>>”.

P: A jakie ewangeliczne podstawy przytaczają papiści na dowód tego, jakoby Zbawiciel ustanowił Piotra głową Kościoła i swoim namiestnikiem na ziemi?

O: Po pierwsze, papiści przytaczają słowa zbawiciela, skierowane do Piotra: „Szymonie, Szymonie, oto szatan uprosił sobie, że was przesieję jak pszenicę. Ale ja wstawiłem się za tobą, aby twoja wiara nie ustała. A ty ze swej strony umacniaj swoich braci.” (Łk. 22, 31-32)

Z tych słów papiści wyciągają wniosek, jakoby Apostołowi Piotrowi powierzono podtrzymywanie pozostałych Apostołów, czyli że powierzono mu również zwierzchnictwo nad nami. Po drugie, papiści przekonują, jakoby Zbawiciel powierzył Ap. Piotrowi władzę nie tylko nad chrześcijanami, lecz i nad apostołami, gdy dwukrotnie powtórzył: „Paś moje owce:; powiedział też: – „Paś moje baranki” – co zdaniem papistów, wskazywało na Apostołów. (J 21,15-17)

P: Jak należy zapatrywać się na wyżej opisane katolickie objaśnienia?

O: Są to niewątpliwie wyjaśnienia nieprawidłowe i fałszywe. Z jednej strony nie ma żadnych podstaw by jako braci, a także baranki, które paść miał Apostoł Piotr, bo to mu powierzono, rozumieć Apostołów. Z drugiej strony sami apostołowie nigdy nie uważali Piotra za swojego zwierzchnika.

P: Z czego to wynika?

O: Po pierwsze ze słów Pańskich od dwunastu Apostołów, z których wynika, że są sobie równi i nie ma dla nich innego nauczyciela czy Ojca prócz Chrystusa. Oto te słowa: „Lecz wy nie nazywajcie się: rabbi, bo macie tylko jednego Nauczyciela, a wy (wszyscy) braćmi jesteście.

I nikogo na ziemi nie nazywajcie ojcem, b macie tylko jednego Ojca w niebie”. (Mt. 23, 8-9)

P: Ale, być może, słowa te kierowane były nie tylko do Apostołów, ale do wszystkich chrześcijan?

O: Nie, ponieważ Apostołowie nazywali chrześcijan swoimi dziećmi (por. 1 J. 2, 1-18), a siebie ojcami, którzy zrodzili chrześcijan do życia duchowego (por. 1 Kor. 4, 15; 2 Kor. 12, 14)

P: Z czego jeszcze wynika, że Apostołowie nie uważali Piotra za swojego zwierzchnika?

O: Wynika to choćby z tego, że na soborze w Jerozolimie Apostołowie powierzyli przewodnictwo nie Piotrowi, lecz Jakubowi (Dz. 15, 13). Wiadomo też, że Ap. Paweł „sprzeciwił się” kiedyś Ap. Piotrowi (Gal. 2, 11-14). Wszystko to wskazuje, że Apostołowie uważali Piotra za równego sobie współbrata, a nie zwierzchnika nad nimi.

P: W jakim celu rzymscy katolicy próbują wskazać zwierzchnictwo Apostoła Piotra?

O: Ponieważ Ap. Piotr był, zdaniem papistów, nie tylko zwierzchnikiem Kościoła, ale i biskupem miasta Rzymu, papiści wywodzą, że ich papież, jako następca Piotra, jest głową całego Kościoła.

P: Czy Apostoł Piotr był rzeczywiście biskupem Rzymu?

O: Jest to wielce wątpliwe. Apostoł Paweł pisze w Liście do Galatów: „wiedząc o łasce, jaką otrzymałem, Jakub, Kefas (Piotr) i Jan, uważani za filary, podali ręce mnie i Barnabie na znak wspólnoty. Myśmy mieli pójść do pogan, oni natomiast do Żydów” (Gal. 2, 9). Nieco wyżej mówi: „Widząc, że powierzono mi głoszenie Ewangelii wśród pogan, podobnie jak Piotrowi wśród Żydów. (Gal 2,7) Jeśli zaś Apostołowi Piotrowi, sam Pan powierzył głoszenie Ewangelii obrzezanym, tzn. Żydom, to w jaki sposób mógł być Piotr biskupem rzymskich chrześcijan, wywodzących się z pogan?

Ponadto, Apostoł Paweł, jak wiadomo, napisał list do rzymskich chrześcijan, a nie zrobiłby tego, gdyby ci ostatni pozostawali pod zwierzchnictwem Apostoła Piotra, głowy Kościoła (jak twierdzą papiści), tym bardziej, że sam Apostoł Paweł mówi wprost w Liście do Rzymian: „Uważam za punkt honoru, by głosić Ewangelię tam, gdzie jeszcze nie wzywano imienia Chrystusa, gdyż nie chce budować na cudzym fundamencie”. (Rz. 15, 20)

P: Czy starożytni chrześcijanie uznawali rzymskiego papieża za głowę całego Kościoła?

O: Nie, nie uznawali. Wiadomo, że po śmierci apostołów, a wśród nich także Apostoła Piotra, długo jeszcze pozostawał przy życiu Apostoł Jan Teolog. Nie sposób przypuszczać, aby starożytni chrześcijanie stawiali wyżej rzymskiego papieża niż Apostoła Jana.

P: Czyż w następnych latach chrześcijanie nie zaczęli uznawać rzymskiego papieża za zwierzchnika Kościoła?

O: Nie nie zaczęli. Określono na Soborach Powszechnych, które stanowiły głos całego Kościoła, aby papież rzymski miał równe prawa z pozostałymi patriarchami.

P: Które Sobory Powszechne określiły to ?

O: Pierwszy Sobór Powszechny określił w szóstej regule: „Niech zachowane zostaną dawne obyczaje przyjęte i w Egipcie, i w Libii, i w Pentapolis, ażeby biskup Aleksandrii dzierżył zwierzchnictwo nad nami wszystkimi. Niech zwyczaj podobny dotyczy biskupa Rzymu. Podobnie w Antiochii i w innych prowincjach niech zachowane zostaną prerogatywy Kościołów”.

Reguła ta stawiała rzymskiego papieża na równi z innymi patriarchami – Aleksandryjskimi, Antiocheńskimi i biskupami innych diecezji. Tenże Sobór, w regule siódmej zapowiedział: „Jako że umocnił się zwyczaj i dawny przekaz, by czcić biskupa przebywającego w Elii (Jerozolimie), niech ma on godność równą tym, które należą metropolitom”. Reguła ta na równi z papieżem rzymskim stawiała też patriarchę Jerozolimy.

Drugi Sobór Powszechny postanowił w trzeciej regule: „Biskup Konstantynopola, jako że gród ów jest nowym Rzymem, niech ma prerogatywę godności, tak jak biskup Rzymu.” Reguła ta także i patriarchę Konstantynopola stawiała na równi i z papieżem.

To, co określiły dwa pierwsze Sobory Powszechne, potwierdziły później następne.

Tak więc 4 Sobór Powszechny postanawia o regule 28: „Określamy i ustanawiamy prerogatywy najświętszej Cerkwi Konstantynopola, nowego Rzymu. Jako że tronowi starego Rzymu ojcowie przystojnie przyznali prerogatywy, ponieważ było to miasto cesarskie. Z takich samych pobudek stu pięćdziesięciu miłujących Bga biskupów nadało także prerogatywy najświętszemu tronowi nowego Rzymu, słusznie rozsądzając, iż miasto, które dostąpiło zaszczytu by być miastem cesarza i kapituły, posiadające jednakowe prerogatywy ze starym cesarskim Rzymem, także w sprawach kościelnych ma być wyniesione podobnie do tamtego i będzie drugim wraz z nim.”

To samo powiedział w 36 regule także 6 Sobór Powszechny: „Określamy, by tron konstantynopolski miał jednakowe z tronem starego Rzymu. Niech, tak jak tamten, będzie wyniesiony w sprawach kościelnych jako drugi po Rzymie; po nim zaś niech liczy się tron wielkiego miasta Aleksandrii, potem tron Antiochii, a za nim tron miasta Jerozolimy?”

W ten sposób wszyscy biskupi prowincji, czyli patriarchowie, dysponowali według określenia Soborów Powszechnych równymi prawami i władzą.

P: Czy biskupi prowincji, a wśród nich także papież rzymski, mogli rozprzestrzeniać swoją władzę na inne kościoły ?

O: Nie, nie mogli. „Biskup prowincji – nakazywał Drugi Sobór Powszechny – niech nie rozprzestrzenia ją swojej władzy na kościoły poza granice diecezji i niech nie łączą Kościołów” (reguła druga).

To samo określił Trzeci Sobór Powszechny w 8 regule: „Niech przestrzega się i w innych prowincjach, i wszędzie w diecezjach, by nikt z miłujących Boga biskupów nie rozprzestrzeniał władzy na inną diecezję, która przedtem i od początku nie podlegała zwierzchnictwu jego czy jego poprzedników; jeżeli zaś ktoś rozszerzał swoją władzę i gwałtem podporządkował sobie jakąś decyzję, niech ją odda i niech nie będą naruszane prawa ojców; niech pod pozorem działań duchowych nie wkrada się wyniosłość władzy świeckiej”.

P: Jak traktowały Sobory tendencje rzymskich papieży do rozprzestrzeniania swojej władzy na cudze prowincje kościelne?

O: Zakazywały tego pod groźbą zdjęcia z urzędów biskupów, którzy odwoływaliby się do sądu papieża. Oto lokalny Sobór w Kartaginie postanowił, (139 reguła: „Jako, że zdarza się, iż proboszczowie, diakoni i inni przedstawiciele niższego kleru w dotyczących ich sprawach niezadowoleni są z decyzji swoich biskupów, to niech biskupi sąsiedni, po wysłuchaniu ich, wątpliwości rozstrzygają za zgodą właściwych biskupów.

Gdyby i po tym chciał ktoś przenieść sprawę do wyższego sądu, niech odwoła się albo do soboru afrykańskiego, albo do zwierzchniego biskupa, swojej diecezji. Pragnący zaś przenieść sprawę za morze (tzn. do Rzymu) przez nikogo w Afryce nie może być przyjęty do społeczności.”

P: W jaki sposób starają się łacinnicy udowodnić zwierzchnictwo swoich papieży?

O: Powołują się m.in. na to, że w Starym Testamencie był jeden arcykapłan dla wszystkich wiernych, toteż w Nowym Testamencie powinien być również jeden zwierzchnik duchowy wszystkich chrześcijan, który za wszystkich świadczyłby przed Bogiem.

P: Czy w Piśmie Świętym znaleźć można potwierdzenie takiej myśli?

O: Nie, przeciwnie. Ap. Paweł mówi wyraźnie, że następcami starotestamentowych arcykapłanów, przejmujących kapłaństwo po sobie nawzajem nie będą arcykapłani – ludzie. To Jezus Chrystus posiada kapłaństwo nieprzemijające (por. Hbr. 7, 22-28)

P: Jak odpowiedzieć należy łacinnikom, gdy mówią, że Jezus Chrystus nie może teraz zarządzać Kościołem, gdyż wyniósł się do nieba, a my potrzebujemy widzialnego arcykapłana wstawiającego się za ludźmi?

O: Należy odpowiedzieć im słowami Apostoła Pawła, że Pan, Jezus Chrystus: „…zbawić może w sposób doskonały tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.” (Hbr. 7, 25)

P: Jaki wniosek należy wyciągnąć z tego co powiedziano powyżej odnośnie nauki rzymskich katolików o zwierzchnictwie rzymskiego papieża?

O: Wniosek jest ten, iż nauka ta przeciwna jest przykazaniom Zbawiciela, św. Ap. i tradycji św. Cerkwi.

Dodaj komentarz

Your email address will not be published.