O nieomylności papieskiej

elimage1

O nieomylności papieskiej

P: Czy słusznie przekonują papiści,że papież rzymski nie może się mylić w sprawach dotyczących wiary ?

O: Nie, niesłusznie, byli bowiem papieże, którzy niewątpliwie błądzili w sprawach wiary.

P: O jakich papieżach wiadomo, że błądzi w sprawach wiary ?

O: Wiadomo o papieżu Wiktorze (192), że popierał herezję montańską; wiadomo o papieżu Liberiuszu, że zgodził się na osądzenie św. Atanazego i zgodził się przyjąć ariaństwo, ażeby mógł powrócić z zesłania i otrzymać poprzednią katedrę (358). Znany jest również papież Honoriusz, (625) który trwał w herezji (monofiyckiej), za co też osądził go 6 Sobór Powszechny.

P: Dlaczego jeszcze nie należy uznawać papieskiej nieomylności w sądach na temat wiary ?

O: Dlatego, że Pan nasz Jezus Chrystus tylko całemu Kościołowi przyznał tę nieomylność; pojedynczy zaś człowiek zawsze może zgrzeszyć w wierze lub wyrazić fałszywy pogląd.

P: Jak to określił Pan nasz Jezus Chrystus?

O: Powiedział On:

Jeśliby twój brat zgrzeszył, to idź upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś brata. A jeśli cię nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby <<na zeznaniu dwóch albo trzech świadków opierała się cała sprawa>>. A jeśli ich nie posłucha, powiedz Kościołowi, a jeśli Kościoła nie posłucha, to niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik”. (Mt. 18, 15-17)

P: Dlaczego tylko całemu Kościołowi, a nie jakiejś pojedynczej osobie, Pan przyznał nieomylność w sprawach wiary?

O: Dlatego, że Kościół, według nauk Apostoła jest filarem i podporą prawdy (1 Tym 3,15). Prócz tego, papieże bywali często ciężkimi grzesznikami, czemu nie przeczą nawet papiści, a tacy ludzie nie mogą poznać prawdy Bożej.

P: Z czego to wynika ?

O: Wynika to ze Słowa Bożego, które zaświadcza: „Mądrość nie wejdzie do duszy knującej zło, nie zamieszka w ciele oddanym grzechowi. Albowiem Święty Duch karności unika fałszu, oddala się od niezrozumiałych myśli, uchodzi, gdy zbliża się zło.” (Mdr. 1, 4-5)

P: Czy starożytny Kościół uznawał nieomylność rzymskich papieży w sprawach wiary?

O: Nie, nie uznawał.

P: Z czego to wynika?

O: Widać to z tego, że gdy pojawili się w Kościele heretycy i zaczynały się spory teologiczne, Kościół nigdy nie zdawał się na głos pojedynczej osoby, ale zwoływał zawsze Sobory Powszechne.

P: Ale, być może, na Soborach Powszechnych przeważał głos rzymskich papieży?

O: Nie, papieże nawet nie zjawiali się na soborach, leczy przysyłali swoich przedstawicieli, którzy nigdy nie zajmowali uprzywilejowanych miejsc.

P: Jacy arcypasterze przewodniczyli soborom ?

O: Pierwszemu Soborowi Powszechnemu przewodniczył biskup Osjasz z Kordoby; Drugiemu kolejno arcypasterze wschodni: Meletiusz z Antiochii, Grzegorz Teolog, Tymoteusz z Aleksandrii i Nektariusz z Konstantynopola; Trzeciemu przewodniczył Cyryl z Aleksandrii; Czwartemu – Antoliusz z Konstantynopola; Czwartemu – Antoniusz z Konstantynopola; Piątemu – Eutychiusz z Konstantynopola; szóstemu sam cesarz bizantyjski Konstantyn Pagonata (668 – 685); Siódmemu Tarasjusz, patriarcha Konstantynopola.

P: Czy nieomylność papieży w sprawach wiary uznawał przynajmniej starożytny Kościół Zachodni ?

O: Dawny Kościół Zachodni nie dość, że nie uznawał nieomylności papieży w sprawach wiary, ale nawet po oddzieleniu Zachodu od Cerkwi Powszechnej sobory łacińskie osądzały i obalały papieży. Sobór w Pizzie (1409) obalił papieża Grzegorza XII i Benedykta XIII; sobór w Konstancji (1414-18) pozbawił urzędu papieża Jana XXIII.

P: Kiedy łacinnicy ogłosili naukę o nieomylności papieża ?

O: Zostało to postanowione na watykańskim soborze w Rzymie w 1870 roku.

P: Co można powiedzieć o tej nauce ?

O: Jest to nauka wymyślona na nowo, heretycka przeciwna Pismu Świętemu i Tradycji Cerkwi.

Dodaj komentarz

Your email address will not be published.